Je voelt je anders, vrienden begrijpen je situatie niet en je wordt sneller volwassen dan je misschien zou willen. Voor veel jongeren die opgroeien met iemand die zorg nodig heeft, is dit herkenbaar. Zo ook voor Tess (23) en Laura (27). Beiden hebben een vader met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Laura: “Ik voelde me vaak niet begrepen.”
Tess (foto rechts) is 13 jaar als haar vader een hersenbloeding krijgt. Haar leven verandert in één klap. “Ineens stond alles op zijn kop. De kans dat mijn vader het zou overleven was vijftig procent. In het ziekenhuis werd aangegeven dat wij alvast afscheid moesten nemen.” Hij overleeft het wonder boven wonder en woont nu in de Oude Mars, onderdeel van Het Zand. “Vroeger was mijn vader heel actief en fit. Het contact is nog altijd super goed, maar wel anders. Hij stelt soms meerdere keer dezelfde vraag, maar dat geeft niks. Je leert er mee omgaan.”
Altijd onrust
Ook de vader van Laura (foto links) heeft NAH, al is haar verhaal anders. Toen zij één jaar oud was, kreeg haar vader een ernstig verkeersongeluk. De diagnose volgde pas jaren later. “Ik wist niet beter, ik groeide ermee op,” vertelt Laura. “Pas toen ik bij anderen thuiskwam, zag ik dat het daar anders ging.” De situatie en gedragsverandering bij haar vader zorgde voor veel spanning thuis. Er was altijd onrust. “Dat heeft wel sporen achtergelaten.”
Anders
Zowel Laura als Tess voelden zich lange tijd anders dan hun leeftijdsgenoten. Tess: “Sommige vriendinnen waren bijvoorbeeld bezig met jongens. Dan dacht ik: waar maak je je druk om?”
Laura vult aan: “Dat onbezorgde had ik ook veel minder dan mijn klasgenoten. NAH is er altijd, je neemt het overal mee naartoe. Het beïnvloedt het dagelijks leven van het hele gezin, vaak zonder dat anderen het zien.” Tess knikt: “Vrienden luisteren wel en zeggen dat ze het begrijpen, maar écht begrijpen is lastig als je het zelf niet hebt meegemaakt.”
Niet de enige
Wanneer ze in contact komen met jongeren in een vergelijkbare situatie, vinden ze herkenning. Laura: “Ik heb veel steun ervaren van mijn familie, de psycholoog en jongeren die ik ontmoette via ZwolleDoet! – daar vond ik herkenning. We hebben nog steeds contact.” Tess herkent dat gevoel: “Ik dacht ook altijd dat ik de enige was. Toen ik hoorde dat er binnen de zorginstelling zeker dertig jongeren zijn met een ouder met NAH, was ik echt verbaasd.”
Verwerking
Vroeger had Tess weinig behoefte om erover te praten, maar dat is veranderd. “Ik ontdekte dat het helpt om het niet voor jezelf te houden. Praten is soms confronterend, maar het helpt bij de verwerking.” Dat bracht haar op een idee: een pizza-avond organiseren voor leeftijdsgenoten met een ouder met NAH – samen met Zorgspectrum Het Zand en ZwolleDoet!. “We wisselden ervaringen uit en vonden steun bij elkaar, we hadden weinig woorden nodig.”
Echt begrepen
Laura was vorig jaar bij de jaarlijkse pizza-avond. “Het klinkt misschien gek, maar voor het eerst in al die tijd voelde ik me echt begrepen. Dit is wat ik zo had gemist in mijn jeugd: hier was ik niet anders of raar. Ik voelde me minder alleen. Zo waardevol!”
Pizza-avond
De pizza-avond is een laagdrempelige bijeenkomst voor jongeren met een ouder met NAH. Om elkaar te ontmoeten, ervaringen te delen en te merken: je bent niet de enige. En ja… er is ook veel plezier én pizza!
Waar: Zorgspectrum Het Zand, Zwolle Datum: Vrijdag 25 september Tijdstip: 17.30 – 20.00 uur Voor wie: Jongeren tussen 16 – 30 jaar
