Verhalen

Arriën is mantelzorger voor zijn vrouw Addy

In de hal van de lichte hoekwoning van Arriën Bergkamp hangt een tekening van een stadsgezicht in pastelkleuren. Boven het bed in de naastgelegen slaapkamer hangt een grijsbruin schilderij van een roofvogel. In de woonkamer sieren twee kleurplaten van vogels de muur naast de deur. De piepkleine vlakjes zijn zorgvuldig ingekleurd met potlood. De stijlen verschillen zo sterk dat het nauwelijks te geloven is dat ze door één persoon zijn gemaakt. Toch is dat zo. ‘Mijn vrouw Addy kon prachtig tekenen’, zegt Arriën. ‘Ze deed het veel, en graag.’ Maar tekenen doet Addy al jaren niet meer. Het is een van de vele vaardigheden die ze verloor door de ziekte van Alzheimer.

Addy en Arriën leerden elkaar ruim vijftig jaar geleden kennen in Bergentheim waar ze beiden in het onderwijs werkten. Toen Addy naar Zwolle verhuisde om daar les te geven, volgde Arriën haar. ‘Ze was lief, creatief, sociaal en had een groot hart voor kleine kinderen.’

Diagnose alzheimer

De rol van mantelzorger vervult hij met liefde, zegt Arriën. ‘Zij stond altijd klaar voor ons gezin met vier kinderen. Ik vind het mooi dat ik nu iets voor haar kan doen. Maar op een gegeven moment vroeg ik me wel af: hoe lang houd ik dit vol?’ Het antwoord lag in openheid en hulp vragen. Van kinderen, familie, vrienden en een casemanager dementie. ‘Haar kreeg ik toegewezen vanuit mijn huisarts. Een schot in de roos. Ze hielp ons enorm met een luisterend oor en praktische zaken, zoals het regelen van goede zorg. Op een gegeven moment kon ik Addy niet meer alleen laten als ik even wilde sporten of iemand bezoeken. Toen heb ik mensen om me heen verzameld: Addy’s steunkring. Zo was er altijd iemand bij haar als ik even de deur uit wilde. Ik merkte ook dat veel mensen het fijn vinden om te kunnen helpen.’
Ook aan zijn kinderen had en heeft Arriën veel steun. ‘Toen Addy voor de tweede keer naar de dagbesteding ging, zei mijn dochter: ‘Pa, dan moet u die dag niet gebruiken voor de huishouding en boodschappen doen, maar voor uzelf.’ Fantastisch toch?’

Leven in het moment

Toen de hulp van Addy’s steunkring niet meer voldoende was, de dagbesteding te druk werd voor Addy, en de zorg voor Arriën te zwaar werd, opperden de kinderen een verhuizing naar een verzorgingshuis. Daar woont Addy nu. Arriën bezoekt haar bijna dagelijks. ‘We hebben enorm geluk dat ze fysiek nog sterk is. Dagelijks lopen we een halfuur. Met mooi weer wel een uur. Wanneer ik bij haar ben, richt ik me helemaal op haar belevingswereld. Zo blijven we met elkaar in verbinding. Wat ik heb meegemaakt, of wat ik vind, doet er dan niet toe. We kijken naar de bloemen en de vogels en lunchen drie keer in de week samen. We leven heel erg in het moment. En ik maak veel foto’s om die momenten later opnieuw samen te beleven.’

Het is volgens Arriën een bewuste keuze om zo positief mogelijk om te gaan met de situatie. ‘We zijn op 2 mei 1975 getrouwd in Zwolle. Ons huwelijk is bevestigd in de Opstandingskerk. Daarbij beloofde ik haar in liefde te leiden, te verzorgen en te beschermen. Er tot de dood voor haar te zijn. Die liefde en trouw, van haar én mijn kant, was een dragende factor in ons vijftigjarig huwelijk. Natuurlijk zijn er lastige momenten geweest. En nog. Addy is niet meer de vrouw met wie ik ben getrouwd. Maar ondanks dat hebben we ook gezellige momenten samen. Op tv zei onlangs iemand: 'loslaten is een vorm van liefhebben'. Zo is het.’

Arriën bladert in een stapel papieren naast zijn stoel. ‘Ik heb in voorbereiding op dit gesprek nog een Bijbeltekst opgezocht uit Prediker: ‘Er is een tijd om te huilen en een tijd om te lachen, een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen’. Wat mij betreft is er nu een tijd om te lachen. Met het feest van 50 jaar getrouwd zijn in het vooruitzicht.’