Geplaatst op
Woensdag 21 augustus 2024
Geplaatst door
Ilse Carrière
Laura’s vader heeft een niet aangeboren hersenletsel. Hij overleeft een ernstig motorongeluk, maar is sindsdien niet meer zichzelf. Laura: “Mijn vaders’ hersenen zijn beschadigd, daardoor heeft hij moeite met zijn emotieregulatie. Hij kan er niets aan doen, maar het zorgt wel voor veel spanning thuis. Dit drukt een stempel op ons gezin.”
Al op jonge leeftijd leert Laura zichzelf weg te cijferen, ze voelt zich verantwoordelijk voor iedereen in haar gezin. “Er was en is vaak ruzie thuis. Mijn vader vindt het lastig om zich in te leven in anderen en heeft vaak een kort lontje. Lange tijd had ik het gevoel geen kant op te kunnen. Mijn vader had hulp nodig, maar we ontvingen niet de juiste ondersteuning.”
Laura benadrukt hoeveel ze destijds heeft gehad aan ZwolleDoet!. Hier leerde ze kinderen kennen in soortgelijke situaties. “Altijd voelde ik me anders dan anderen, ik kende niemand die thuis ook zo worstelde. Dat is best eenzaam. Via ZwolleDoet! ontmoette ik andere jonge mantelzorgers. Ik voelde me begrepen, veilig en gesteund. Jonge mantelzorgers hebben een luisterend oor nodig en een plek om naartoe te gaan als het even niet gaat. Je gezien voelen is zó belangrijk.”
Ondertussen gaat Laura steeds meer gebukt onder de situatie. “Mijn lichaam stond in overlevingsstand, maar voor de buitenwereld deed ik net of er niets aan de hand was. Dit brak me op.” Het duurt niet lang of Laura loopt vast op school. “In de vierde klas bleef ik zitten. De mentor op school was inmiddels op de hoogte van de situatie. ‘Is het niet verstandig als je op jezelf gaat wonen?’, zei hij op een dag. Dit advies veranderde mijn leven. Mijn ouders waren het er niet mee eens, maar ik kon niet meer – dus deed ik het toch.” Als Laura op zichzelf woont, valt ze in een gat. “Jarenlang voelde ik me gestrest en nu was er tijd om na te denken. Ik kwam erachter dat de situatie waarin ik was opgegroeid allesbehalve normaal was. Daarnaast ging ik ging gebukt onder schuldgevoelens, ik voelde me depressief en angstig. Ik moest mezelf opnieuw zien uit te vinden.”
Inmiddels gaat het beter met Laura, maar nog steeds worstelt ze met haar verleden. “Soms voel ik me machteloos, angstig en rusteloos. Hier wordt nog aan gewerkt.” Maar er gebeuren ook mooie dingen. Laura: “Ik heb geaccepteerd dat de situatie thuis permanent is en deels onvermogen. En de band met mijn ouders is beter dan het was.”
