Geplaatst op
Maandag 4 augustus 2025
Geplaatst door
Marrinda Mensink
Het broertje van Roos (11) heeft een verstandelijke beperking. Hij is heel gevoelig, wisselt snel in emoties en heeft moeite met leren en lezen. “Ik leerde hierdoor op jonge leeftijd zelfstandig te zijn. Ik fiets zelf naar school en vriendinnen en pas regelmatig op mijn broertjes.”
Ze is 1,5 jaar oud als Bram ter wereld komt. Bij de geboorte blijkt er iets mis te zijn. Roos: “Zijn organen kwamen uit zijn buikje, hij moest lang in het ziekenhuis blijven.” Later komen ze erachter dat hij een beperking heeft. Er een naam aan geven, kunnen ze tot op de dag van vandaag niet. Hij kan lopen en praten, maar heeft een achterstand in ontwikkeling. Roos: “Bram is 9 jaar, maar reageert emotioneel als een driejarige. Hij is gevoelig en snel boos en verdrietig.”
En dat is soms best lastig, Roos moet vaak rekening houden met haar broertje. “Naar een pretpark gaan kan bijvoorbeeld niet. Hier zijn te veel mensen en er is te veel lawaai – dan raakt hij overprikkeld. Als hij zich zo voelt, kan hij met deuren smijten, zijn tablet op de grond gooien of met zijn hoofd tegen een kast aan bonken.” Roos speelt graag met haar vriendinnen, maar kan niet zomaar iemand meenemen naar huis, ook dat geeft te veel prikkels. “Gelukkig begrijpen mijn vriendinnen dit goed.”
Om de week gaat Bram een weekend naar een logeerboerderij, zodat de rest van het gezin even kan bijkomen. “Iedere ochtend is hij om 5 uur ’s ochtends wakker, voor mijn ouders is de zorg soms best zwaar. Als hij er niet is, doen we meer leuke dingen samen zoals zwemmen, naar een pretpark gaan of lekker uitslapen. In de vakantie gaan we ook een weekje zonder Bram. Dan kunnen we naar het buitenland, ik heb zin om leuke dingen te doen met mijn ouders en jongste broertje Guus. Hij is nog maar 5 jaar, maar onze band kan nu al niet kapot. In de vakantie gaan we wandelen, zwemmen en Tour de France kijken.”
Roos is open als het gaat over de beperking van haar broertje. “Iedereen in mijn klas weet het. Ik hield mijn spreekbeurt over mensen met een beperking. Er werden veel vragen gesteld, bijvoorbeeld hoe het voor mij is om zo’n broertje te hebben. Dat vond ik fijn. Anders denken ze misschien: wat reageert haar broertje raar. Ook tijdens de kennismaking met juf, heeft Roos direct vertelt over haar thuissituatie. “Dat vind ik belangrijk, want dan kan ze ook vragen hoe het gaat. Gelukkig kan ik er ook goed met mijn ouders over praten, daarna kan ik het makkelijker loslaten.”
In de buurt weet niet iedereen dat Bram een beperking heeft. Toen hij nog jong was, ging het buitenspelen goed. Nu hij ouder wordt, escaleert het weleens. “Bram kan snel boos worden, buitenspelen gaat daardoor weleens mis. Veel kinderen weten niet hoe ze hiermee moeten omgaan en gaan hem dan juist klieren.” Om dit soort dingen maakt Roos zich zorgen. “Ja, dit houdt me bezig”, zegt ze. “Kinderen snappen vaak niet waarom Bram anders reageert dan anderen. Maar dan hoef je hem toch niet expres te klieren?”
“Dit zijn dingen waar ik eigenlijk niet mee bezig wil zijn”, zegt Roos, “maar ik ben het wel – en ik probeer het vaak op te lossen. Ik ben een zorgzaam en zelfstandig meisje.” Toch overheersen vooral de mooie momenten. Roos en Bram spelen vaak samen, maken grapjes met elkaar en kijken samen naar films. “Het is fijn dat Bram bij ons in het gezin is. Hij is zo onschuldig en lief. Ik geniet elke dag van hem en moet vaak om hem lachen. Onze band is echt magisch.”
“Dat Bram anders is, is niet het ergste van de wereld – hier kan ik goed mee omgaan. Natuurlijk is het weleens irritant. Maar ik kan hem niet veranderen en dat wil ik ook niet. Bram is goed zoals hij is.”
