Geplaatst op
Dinsdag 8 juli 2025
Geplaatst door
Marrinda Mensink
Het werken met mensen die in hun laatste levensfase zitten kan zwaar zijn, maar het is vooral erg mooi werk.
Riëtte Dankelman, coördinator informele zorg bij Startpunt Informele zorg (onderdeel van ZwolleDoet!), krijgt elke keer weer energie van een nieuwe aanvraag. ‘Ik denk dan: ‘Yes! Ik mag weer iemand helpen’.’ Mensen denken vaak dat het erg beladen werk is, maar dat valt volgens Riëtte mee. ‘De dood hoort bij het leven, ik ben dankbaar dat ik juist in deze fase van betekenis mag zijn.’
Riëtte zet vrijwilligers in om te waken bij terminaal zieken. ‘Mijn werk bestaat uit twee hoofdtaken. Ten eerste regelen dat er vrijwilligers worden ingezet bij een stervende, zodat diegene niet alleen is en de mantelzorger ontlast wordt.’ Hier komt volgens Riëtte van alles bij kijken. ‘Ik ga bij hulpvragers die op sterven liggen op huisbezoek, ik overleg met de thuiszorg, ik benader vrijwilligers en ik draag alle informatie goed over aan de vrijwilligers die bij de terminaal zieke wordt ingezet.’ Daarnaast is het voortdurend werven en begeleiden van vrijwilligers een belangrijk onderdeel van het werk. ‘Intervisiebijeenkomsten organiseren, voor bijscholing zorgen en nauw contact onderhouden met de vrijwilligers’, vertelt Riëtte. ‘Het contact met de vrijwilligers vind ik erg leuk aan mijn werk. Ze bellen bijvoorbeeld over persoonlijke dingen, zoals de kleinkinderen, of als ze hun verhaal kwijt willen over een inzet.’
Als coördinator is geen dag hetzelfde. Riëtte begint de dag met een werkoverleg met collega’s, daarna komen er afspraken. Bijvoorbeeld een huisbezoek bij iemand die belt voor hulp, of een intake met een nieuwe vrijwilliger. Daar gaat ze dan op de f iets naartoe. ‘Ook met regen en wind stap ik op de fiets, want daar krijg ik een fris hoofd van. Dat vind ik fijn, want dan kom je blanco binnen bij de mensen. Op de terugweg is het ook prettig, dan kan ik het huisbezoek verwerken en als ik weer op mijn werkplek ben kan ik de vraag uitwerken.’ Het regelen en de praktische kant van een inzet zijn erg belangrijk in dit werk, en leveren Riëtte veel werkplezier op. Ze vertelt: ‘Het moment dat ik aan het eind van de dag een inzet heb geregeld, voelt als succes. In de ochtend wist ik nog niet wat de dag zou brengen, in de middag ga ik op huisbezoek en vervolgens spreek ik een vrijwilliger die nog dezelfde nacht ingezet kan worden. Dat is toch prachtig, dat je een - in veel gevallen overbelaste - mantelzorger zo goed kan helpen.’
Als coördinator staat Riëtte ver genoeg van de mensen af om op een praktische manier naar de vraag te kijken. ‘Natuurlijk is het voor alle betrokkenen en naasten zwaar, dat is logisch wanneer er iemand op sterven ligt. Maar ik als professional sta er emotioneel buiten. Ik kan zien dat sterven bij het leven hoort. En ik kan dan helpen om dat stukje van het leven aangenamer te maken, dat is juist heel mooi. Ik ben altijd blij als er weer een nieuwe aanvraag binnenkomt. Dan denk ik, yes! Ik kan weer iemand helpen. Ik kan iets betekenen voor een ander. Daarom is het voor mij niet emotioneel zwaar om met mensen te werken die op sterven liggen. Juist omdat het bij het leven hoort.’ Ook zet het haar eigen leven in perspectief: ‘Ik sta dan ook altijd weer even stil bij mij eigen leven, dat ik het voorrecht heb tot leven. Met mijn kinderen en man. Zo haal ik er zelf wat moois uit.’
Als vrijwilligers een pittige nacht hebben gehad tijdens een inzet, is het fijn voor ze om hun verhaal kwijt te kunnen. Daarom heeft Riëtte altijd laagdrempelig contact over van alles en nog wat. Het vrijwilligerswerk of vakanties, alles mag besproken worden. Het gaat vooral om luisteren en aandacht, vertelt ze. ‘Het is heel fijn om zulk contact te hebben met vrijwilligers. Dan stuur ik ze een appje om te vragen hoe het met ze is of hoe een verhuizing is gegaan, bijvoorbeeld. Een persoonlijke band is fijn voor de vrijwilligers, maar ook zeker voor mij. Het geeft mij ook energie. Dit persoonlijke contact heb ik ook met de hulpvragers en de families van de hulpvragers. Ik probeer heel laagdrempelig te zijn. Van mens tot mens.’ Door het persoonlijke contact voelen vrijwilligers zich meer gezien en betrokken bij het vrijwilligerswerk.
Voor vrijwilligers is het prettig om hun ervaringen over wat ze hebben meegemaakt tijdens de inzet te delen met de coördinator. Ook is het daarna voor Riëtte fijn om haar verhaal te delen. ‘Zelf vind ik het ook fijn om met mijn collega Mieke te sparren, een keer in de week overleggen we en dan bespreken we van alles. Je kunt elkaar dan tips geven en ervaringen delen. Het levenseinde is voor de meeste mensen geen alledaags onderwerp. Maar het als coördinator voor hulpvrager en mantelzorger zo aangenaam mogelijk maken, geeft mij veel voldoening.’
