Geplaatst op
Donderdag 23 januari 2025
Geplaatst door
De moeder van Hamideh (54) kwam 29 jaar geleden vanuit Iran naar Nederland. Ze kon niet lezen en schrijven en was psychisch kwetsbaar. ‘Vanaf het moment dat mijn moeder hier aankwam, was ze afhankelijk van mij. Het voelde alsof ik er een kind bij had, terwijl ik ook al mijn eigen gezin had.’
‘Mijn moeder kwam naar Nederland toen ze 54 was. In Iran heeft ze nooit leren lezen en schrijven en door de oorlog had ze psychische klachten. In Nederland kon ze daardoor niet zelfstandig leven. Ik deed bijna alles voor haar: boodschappen, koken, mee naar de dokter. De laatste 8 jaar ging ze lichamelijk en geestelijk achteruit en werd ze vergeetachtig. Het was alsof ik er een kind bij had.’
Door haar vergeetachtigheid kon mijn moeder niet langer alleen wonen. Ik moest beslissen: wat is het beste voor haar? Ik koos voor een verpleeghuis. Daar woont ze nu 1,5 jaar. Het was een lastige beslissing voor mij. Zorgen voor je ouders, dat zit in onze cultuur. Mijn familie nam het me kwalijk dat ik haar naar een verpleeghuis bracht. Toch voel ik me niet schuldig. Ze krijgt daar goede zorg. In het verpleeghuis werken weinig mensen die Farsi spreken, daarom ben ik nog 3 dagen per week bij haar. Ik help met douchen en praat met de verzorgenden over hoe ze het best met haar kunnen omgaan.’
‘Ik weet dat ik niet de enige ben’
‘Regelmatig ga ik naar de Kleurrijke Theetuin, daar ontmoeten mantelzorgers met een migratieachtergrond elkaar. Ik vind het fijn om de verhalen van anderen te horen. Veel mantelzorgers vinden de zorg voor hun ouders of partner zwaar, vooral als ze zelf nog een gezin hebben. Door het delen van die verhalen weet je dat je niet alleen bent.’
‘De verhalen van anderen geven steun’
‘Een tijd geleden was er een workshop bij de Kleurrijke Theetuin. Je kon je verhaal doen, opdrachten maken, vertellen wat je lastig vindt. Er werd gezegd: ‘Nu voelt het alsof je zware stenen op je schouders draagt. Na afloop voelt het alsof je een ballon tilt.’ Dat was zo. Het gaf me veel houvast. Ik zou iedere mantelzorger met een andere culturele achtergrond aanraden hier te komen. De verhalen van anderen zijn een grote steun.’
