Verhalen

Ernst en zijn familie zetten zich generatie op generatie in voor de scouting

Wie naar het clubgebouw van De Vaandrig Lengton Groep in Zwolle loopt, wandelt tussen de bomen over het Svajgrpad, vernoemd naar de familie Svajgr, die al tientallen jaren nauw betrokken is bij de vereniging. Ernst groeide letterlijk op tussen de tenten en de touwen. ‘Mijn vader is al zeventig jaar lid. Hij heeft mijn moeder hier ontmoet die ook nauw betrokken is bij de groep. Ook ik leerde mijn vrouw hier kennen. En inmiddels is mijn dochter alweer jaren actief als leiding', vertelt hij in de centrale ruimte van het clubgebouw, waar nog een zweem stooklucht van de openhaard hangt.

Jongeren laten groeien

Wat scouting volgens Ernst zo waardevol maakt, en waarom zijn familie zich generatie op generatie inzet voor de vereniging, is de combinatie van leren verantwoordelijkheid nemen, de mogelijkheden om je te ontwikkelen en het sluiten van vriendschappen. ‘Veel kinderen komen hier als ze een jaar of zes zijn. De leiding regelt dan nog alles. Maar elke fase daarna krijgen ze meer eigen verantwoordelijkheid. Vanaf zestien jaar kun je gevraagd worden om leiding te worden. Dan loop je eerst mee bij verschillende leeftijdsgroepen om te ontdekken wat bij je past.’

Jongeren die leidinggeven, ziet Ernst groeien: ‘Ze maken grote sprongen in hun ontwikkeling, doordat ze leren elkaar aan te spreken op verantwoordelijkheden. Daar hebben ze de rest van hun leven wat aan.’
Scouting biedt kinderen en jongeren bovendien iets wat ze op school niet altijd vinden, zegt Ernst. ‘Hier worden andere dingen van je gevraagd en andere talenten aangeboord dan op school. Zelf ging ik niet graag naar school, maar ik vond het altijd heerlijk om híer naartoe te gaan. Hier waren mijn vrienden en deed ik waar ik goed in was. Met name dingen bouwen vond ik gaaf. Na de middelbare school ben ik daarom werktuigbouwkunde gaan studeren.’

Ruimte om te experimenteren

Scouting wordt vaak geassocieerd met touwknopen, kamperen en speurtochten. En dat gebeurt ook volop. Maar voor Ernst draait het vooral om wat die activiteiten teweegbrengen. ‘Je leert met weinig middelen veel bereiken. Zelf bouwen, organiseren, verantwoordelijkheid nemen. Dat doet iets met je. Er zijn hier geen grenzen. Als iets een goed idee is en het is veilig, mag je het uitvoeren. In mijn jeugdtijd bedachten we eens om van een motorblok een vlot-aandrijving te maken. Dat mislukte de eerste paar keer, maar uiteindelijk lukte het tóch. Je krijgt hier de ruimte om te klooien en dingen uit te proberen.’

Stabiele factor

Na zijn tijd als jeugdlid vervulde Ernst verschillende leidinggevende rollen en werd hij uiteindelijk voorzitter van de vereniging. 'Samen met de rest van het bestuur zorg ik er onder meer voor dat de gebouwen veilig zijn, dat de brandmelders werken, dat het materiaal op orde is en dat leiding begeleiding en opleiding krijgt.’ Die rol vervult hij inmiddels zo'n twintig jaar. ‘Na tien jaar heb ik de regel dat we om de drie jaar stemmen over de bestuursfuncties weer nieuw leven ingeblazen. Maar tot nu toe heeft niemand de ambitie om het voorzitterschap van me over te nemen.’

Zoals bij veel verenigingen is het voor deze functie, die behoorlijk wat tijd kost, moeilijk om vrijwilligers te vinden. Lachend: 'Of ze vinden gewoon dat ik het goed doe. Maar goed, ik doe het graag, en ik vind het belangrijk dat er een stabiele factor in het bestuur is.'

Kartrekkers nodig

Over de vraag waarom hij - naast een fulltime baan als teamleider zuiveringstechniek bij het waterschap - zoveel tijd steekt in zijn vrijwilligerswerk, hoeft Ernst niet na te denken. 'Omdat ik hier zelf als kind altijd met zó veel plezier rondliep, ben ik zuinig op deze groep. En om een vereniging die helemaal draait op vrijwilligers te laten voortbestaan, heb je wel kartrekkers nodig. Die rol neem ik graag op me. We hebben het gebouw in de loop der jaren met onze eigen leden uitgebouwd en mooier gemaakt. Onlangs hebben we zelfs de keuken vervangen, zodat we makkelijker kunnen koken voor grotere groepen.’
Onder zijn voorzitterschap is het gebouw bovendien verduurzaamd, met onder meer een warmtepomp en zonnepanelen. ‘Ik heb er een sport van gemaakt om dit gebouw met zo min mogelijk energie te kunnen gebruiken. Op een oproep om ons hiervoor te sponsoren, reageerden veel oud-leden en bekenden. Mede dankzij hen is dit mogelijk gemaakt.’

Geen individuele prestaties, maar samenwerking

Scouting draait volledig op vrijwilligers. Ernst is er trots op dat alles, van zomerkamp tot vlotvaren en van primitief koken tot sportactiviteiten, tot stand komt door mensen die dit belangeloos in hun vrije tijd doen. ‘En wat ik ook mooi vind, is dat het hier niet om individuele prestaties gaat, zoals bij veel sportverenigingen, maar om sámenwerking.’

Als vrijwilligerswaardering organiseert het bestuur elk jaar een leidingweekend. ‘Net als bij de evenementen voor kinderen houden we het programma geheim tot het laatste moment. Zo brengen we de leiding weer even terug naar hun eigen scoutingtijd.’

Vriendschap voor het leven

Als Ernst terugkijkt op zijn jeugd bij de scouting, noemt hij de verbondenheid en de vriendschappen het meest waardevol. Het blijken vriendschappen voor het leven: ‘Laatst hielp ik samen met een vriend bij de verbouwing van een andere scoutingvriend. We hadden elkaar een hele tijd niet gezien, maar zodra we weer samenwerkten, wisten we elkaar bijna met onze ogen dicht te vinden.'